Elektro Salif Keita

Salif Keita-Talé

Salif Keita-Talé

Mali’nin dünyaca meşhur albino sanatçısı Salif Keita, her zaman sürpriz yapmayı sevmiştir. 1980′ler sonu gelen deneysel dokunuşlarla işlenmiş klavye temalı “Soro” albümünden, Mali’ye dönüşünün müjdesini veren nefes kesen akustik albümleri bizlere sunan sanatçı, kariyeri boyunca Afrika’nın en zengin ve renkli müzisyenlerinden biri olmanın yanı sıra sürekli yön değiştiren bir müzik işleyicisi oldu. Böyle bir vizyona sahip olan sanatçıdan gelen en büyük sürpriz ise son çalışması “Talé” oldu.

Salif Keita (c) Prisca Lobjoy

Salif Keita (c) Prisca Lobjoy

“Mutluluk yarına ait değil. Mutluluk burada ve şimdi başlar” cümlesi ile tanınan Salif Keita, bu yeni albümünde dinleyenlerine bir mutluluk aşısı yapmayı hedefliyor. Gotan Project’ten tanıdığımız Philippe Cohen-Solal ile bu albümde çalışan sanatçı, normal çizgisinin yine dışına çıkmayı başarıyor. Bir önceki albümü “La Différence” da rutinliğin ilk sinyallerini veren, adeta tahmin edilebilirlik ile damgalanan sanatçı tüm bu eleştirileri yürekten almış gibi. Yapılan ise dramatik bir değişiklikten öte yaratıcı bir çözüm. Yerel Mandinka ezgileri elektronik, caz, Afro-beat ve  reggae tarzlarına sokularak ortaya kavrayıcı bir çalışma çıkmış. Elbette yine yerel ezgiler ön planda, ama bu defa müziğin yapısında biraz daha elektro ağırlığı var. Elektronik sulara sokulmasının da en büyük nedeni ise hiç şüphesiz Philippe Cohen-Solal. Gotan Project’ten aşina olduğumuz elektronik alt yapı, bas vuruşları Salif Keita’nın sesi ile vuruşturularak ortaya kavrayıcı bir müzik şöleni çıkıyor. Böylece Philippe Cohen-Solal’de Gotan Project’in sınırlarından çıkıp Mandinka müzik tarzında farklı ritmik serüvenlere ilerliyor.

On bir parçadan oluşan “Talé” Mali’nin en meşhur vokali Salif Keita’nın yirminmci stüdyo çalışması. Bu yeni çalışmasında sanatçı her ne kadar farklı bir kulvara sokulmuş olsa bile, yine de sosyal konuları işliyor ve her zaman olduğu üzere tüm dünyaya umut ve yaşama sevinci mesajları saçıyor. Bamako’da kendine özgü yaptırdığı ve pek çok sanatçı tarafından kullanılan stüdyosunda kaydedilen albüm, aşina olduğumuz Salif Keita bu defa dans kulvarına sokuluşunun sonucunu dinleyenlere ulaştırıyor. Mali’nin ülke olarak en kötü dönemlerini yaşadığı bu süreçte, insana olan saygının en aza indiği bu dönemde, Salif Keita dans ederek en azından dinleyicilerine bir mutluluk, pozitiflik taşımayı amaçlıyor. Salif Keita’nın en büyük özelliğinin deneysel dokunuşlara kucak açması olduğunu göz önünde bulundurursak, “Talé” belki de kendisinin bu anlamda en fazla hakkını verdiği çalışması. İçinde yer alan parçaların birbiri arasında zincirleme yapısı ve elektronik, dans ve caz eksenin etrafında dönüp, çekirdeğinde yerel ezgileri koruması ortaya dinlemesi keyifli bir çalışma çıkartmış. Açıkçası bir önceki albümüne kıyasla oldukça keyifli bir müzik şöleni var karşımızda.

“Ben zenciyim, tenim beyaz” cümlesini çekinmeden kullanan sanatçı bu albümünde bol miktarda konuk sanatçı davet etmiş. Bunların arasında Root Manuva ve Bobby McFerrin en dikkat çekenler. Salif Keita çok uzun süreden beri birlikte çalışmak istediği bu sanatçılar ile en sonunda bir imkân yakalamanın heyecanını da albümüne yansıtıyor. Bu albümde tahmin edilebilirliğin dışına çıkan sanatçı, farklı ritimleri kendi özgün müziğine harmanlayarak ve yine çapıcı vokalleri ile süsleyerek dinleyenleri büyülemeyi ihmal etmiyor. 2002’de benzer sulara sadece bir parçası, “Moffou” albümünde yer alan, ‘Madan’ ile giren sanatçı, o dönemlerde pek çok dans pistinde fazlasıyla çalınmıştı. Mandinka müziğini tüm dünyaya kariyeri boyunca tanıtmayı hedefleyen bu önemli şahsiyet, bu albümünde de aynı formülü koruyarak elektronik ritimlerin desteği ile bu geleneksel tarza farklı bir yön veriyor. Önceden de denenen bu harmanlama, doğru kurgu yapılmadığında çok kötü sonuçlar veren bir karışım. Burada akıllı ve sorumlu müzisyenler tarafından bir araya getirilen tarzlar tam istenileni veriyor.

Salif Keita (c) Prisca Lobjoy

Salif Keita (c) Prisca Lobjoy

Elektronik, disko, caz, Afro-beat ve etnik müzik tarzlarını bir araya getiren albüm bence sanatçının son dönemlerde ürettiğini en güzel çalışmalardan biri. Mali’nin sosyal olarak mutlu olmayan bir ülke olmasını gözlemleyen Salif Keita biraz olsun kendi insanlarının eğlenmesini ve özellikle dans etmesini amaçlamış.