Garbage: Bozuk Kan

Garbage’ın 2001 yılında çıkan müziksel bir macera olan Beautiful Garbage albümü, ne kadar cafcaflı ve profesyonel olmuş olsa bile grubun son hızla bir duvara girmesine engel olamadı. Beautiful Garbage dörtlünün ticari hayal kırıklığı oldu ve yılsonuna kadar unutulup gitti. Bunun sonucu olarak grup uzun bir sessizlik dönemine gömüldü. Takvimler 2004’ün başlangıcını gösterirken Garbage dördüncü albümleri, Bleed Like Me ‘yi, kaydetmek üzere tekrar bir araya geldi. Istıraplı bir kayıt sürecinden sonra Bleed Like Me Nisan başı piyasaya çıktı (Türkiye’deki çıkış tarihi daha belli değil).

90’ların post-grunge müzik çevresinin en önemli gruplarından birisi olan Garbage, o dönemdeki Blur/Oasis furyasının panzehiri olmuştu. Brit-pop’un abartısal patlaması sonucu bu tarzdan uzaklaşmak isteyen müzikseverler bir anda karşılarında Garbage’ı bulmuşlardı. Garbage doğru zamanda ve yarattığı alternatif sound ‘la tam olması gereken yerdeydi. Küçümsenmeyecek bir alternatif dinleyici kitlesini peşlerinden sürüklemeyi başarmışlardı. Bunun başlıca nedenlerinden birisi dörtlünün cesur, alternatif müziğiydi ve elbette dinlemekten yorulmadığımız Sherley Manson ‘un o muhteşem sesi… Bu özelliklerini bir sonraki albümleri Version 2.0 ‘de daha ileriye taşıyabilen grup maalesef yirminci yüzyıldan yirmi birinci yüzyıla geçerken bunu devam ettiremediler.

Bu doğal gelişimin sonucu yeni albümleri Bleed Like Me , Garbage’in başköşeye oturabileceği altın bir fırsat olarak değerlendiriliyordu. 3.0 sürümünü piyasaya sürmeleri beklenirken karşımıza çıktıkları versiyonun on yıl kadar eski olduğunu görmek umutları bir anda yok etti. Bu karizmatik grup, profesyonelce müziğini inşa etmesine rağmen gündemi on yıl geriden takip ediyor olmasını bir türlü algılanamadı. Böylece önlerine kadar gelen bu altın fırsatı maalesef kaçırdılar.

Bleed Like Me grubun tekrar canlanacağı albüm olması gerekirken, yumuşak bir rock albümü olmaktan ileriye gidemiyor. Sonuçta ana müzik rock evet, ancak formsuz, arzusuz ve zayıf bir türevi. G rubun baterist ve baş mimarı Butch Vig’in bir zamanlar Nirvana, The Smashing Pumpkins, Sonic Youth ve L7 gibi grupların prodüktörlüğünü yapmış olması Garbage’ın neden hala post-grunge dönemine sımsıkı sarıldığının en belirgin nedeni. Bleed Like Me kötü kategorisine girebilecek bir albüm değil ancak bu kadar yetenekli müzisyenlerin kendilerini köşeye sıkıştırmış olmaları ve bir şekilde müziklerini geliştirememiş olmaları albümü kötüler listesine zorluyor. Garbage, ürettiği müziği tekrar tekrar başarılı bir biçimde servis yapıp, yeni bir şey sunmuyor ve böylece müzikleri ne zenginlik ne de olgunluk kazanıyor.

Grubun İskoç solisti Shirley Manson 90’lı yılların kadın rock müzisyenleri arasında en karmaşık, karizmatik simalarından birisiydi, aslında hala öyle. Güç, esneklik, değişken cinsiyet, korku ve duyguyu çok başarılı bir biçimde dengeliyebilen 40’lı yaşlarındaki Sharon’un vokali, albümün yapay uysallığından dolayı bangır bangır ön plana çıkıyor. Her şeye rağmen Manson’un vokali, kişiliğini ve kuvvetini koruyor. Mansun’un sesini her zaman dinlemek oldukça keyif verici olmuştur ama aynı şey Garbage’in müziği için söylememiz pek mümkün değil. Fakat tüm büyüleyici özelliğine rağmen Mansun’un sesi Bleed Like Me albümünde yavan ve garip sözler altında cebelleşiyor.

Bleed Like Me ağırlıkta bir gitar albümü olarak değerlendirilmiş olmasına rağmen aslında özünde Version 2.0 albümünün zayıf bir kopyası. Aynı kalıp kullanılmasına rağmen içerikten çalınmış. Bol stüdyo elementleri, canlı müzik aletleri ile birleştirilmiş. Kuvvetli rock gitarların sert stüdyo efektlerle bütünleştiği albüm bir türlü beklenen etkiyi yaratamıyor. Bunun başlıca nedenlerinden biri grubun kendi içindeki düzenden kaynaklanıyor olabilir. Butch Vig’in baterisi her zaman olduğu gibi abartılı bir şekilde ön planda, alt kısımda ise bas ile boğulmuş programlanmış tempoları duyabiliyorsunuz. Gitar sesi o kadar titizlikle tıraş edilmiş ki geriye kalan sese gitar demek oldukça güç.

Albümün açılış parçası “Bad Boyfriend”, sürpriz bir şekilde tutuk ve ürkek. Dave Grohl’un bu parçada bateri çalması bile gerekli canlılığı verememiş durumda. Albümün en dikkat çeken parçası, Manson’un şu ana kadar en karanlık sözleri ile süslenmiş olduğu “Run Baby Run”. Ancak her şeye rağmen yapılanlar albümün başarılı olması için yeterli değil. Ortada atılganlık olmasına rağmen Bleed Like Me daha çok memnun etme teması üzerine kurulmuş. Ancak bunu da pek başardığı söylenemez.

Yazılanları, çizilenleri hepsini bir tarafa bırakalım çünkü asıl değerlendirmeyi herkes kendisi verebilecek. Garbage, 19-22 Haziran 2005 tarihlerinde gerçekleşecek olan Rock İstanbul ( www.rockistanbul.com ) festivaline katılıyor.