Yılın En İyi Albümleri
Yılın En İyi Albümleri

Herşey zorluk içerisinde geçti bu yıl, diyerek başlamak istemiyorum. Evet, zor bir yıl idi ancak her şerde de bir hayır vardır diyerek olaylara bakmak istiyorum. Bol bol müzik dinleme imkanı yakaladık, arşivlerimizde tozlanmış plakları yeniden keşfettik, eve kapanma sürecinde bol okuyup bol müzikle harmandırılmış yeni gemilerle dipsiz sulara yelken açtık. Sağlığınız yerinde olduğu sürece gerisi boş. Bu satırları yazarken hâlâ C-19 ile didişiyorum ama ona ayrıca teşekkür ediyorum zira bana çok fazla değer gösterdi bu süreç içerisinde.

Karantina, özellikle caz yapmak söz konusu olduğunda zor, bu genellikle küçük bir odada bir araya gelip gevşemek anlamına geliyor. Ancak etkileyici caz albümlerinin durmaksızın devam ettiği bir dönem oldu. Bu yıl alışılmadık derecede iyi çıkışlarla doluydu, ürkütücü sessizliğin ortasında biraz rahatlama ve nihayet salgının kırılacağı zaman için biraz umut sağladı.

2020 durağan geçen bir 366 gün, 527.040 dakika olmadı, dolu dolu geçti. Heyecanlı, bilinmezlikler ve gizemler içerisinde süzüldü aktı. Hayat ve zaman hiçbir engel tanımıyor. Bildiklerini okuyor. Bu süreç içerisinde müzik de yerinde saymadı, bol üretkenli koskoca bir yılı geri bırakıyoruz. Beklenen, beklenmeyen, tınısal hayallerimizi kamçılayan veya bizleri duvara toslatan pek çok albüm belleğimizi süsledi. Müzik akıp gitti, yakalayanlar bu şansı iyi değerlendirdi.

Christian Scott aTunde Adjuah “Axiom” (Ropeadope)

Axiom, zihni büyüleyen ve sizi yaratıcılıkla aşılayan samimi bir performans yakalayan, bugüne kadarki en iyi Christian Scott aTunde Adjuah kaydı olabilir. Bu yılın Mart ayında, Christian Scott aTunde Adjuah ve grubu, ülke ve dünya salgın nedeniyle kilitlenmeden hemen önce New York’taki Blue Note Jazz Kulübü’nde beş konser verdi. Seanslar sırasında, eski şarkıları alıp canlı bir izleyici kitlesi için yeniden tasarlarken, aynı zamanda baş bestecinin arkasındaki tutku ve ilhamı yakalayan inanılmaz yeni parçalar ortaya çıktı. Ve çok açık bir farkla bence Axiom, birkaç nedenden ötürü bu yıl bize sunacağı açık ara en iyi içerik.

Bu doksan dakikalık (bonus parçalar hariç) albüm, her seferinde farklı bir duygu setiyle özdeşleşen, erişilebilir ancak akıl almaz derecede yaratıcı müzik sunan gerçek bir müzik şöleni. Çoğunlukla, dinlerken ve dinledikten sonra, kendimi başarmaya ve yaratmaya yetkin hissediyorum, diğer zamanlarda tamamen rahatlatıcı bir özelliği var. Terapi nitelikli. Scott, her bir parçanın caz tarzına yeni bir bakış atma girişimi olduğunu vurguluyor. Bu da klasik caz etkileriyle zahmetsizce karışan ve fütürist ses ortamlarında açık bir öngörü sunuyor. 

Christian Scott aTunde Adjuah "Axiom"
Christian Scott aTunde Adjuah “Axiom”

Matthew Shipp Trio “The Unidentifiable” (ESP-Disk)

Derin, karanlık durgun su gövdesine bakan tınısal içeriğe sahip olan  bir albüm var karşımızda. Albümün adı varoluşun gizemlerini derinlemesine düşünen ve kolayca güven verici cevaplar olmadan ortaya çıkan müziğin ideal bir yansıması. Shipp, piyano aralığının görünmez aralıklarını, kuytu köşelerini sever ve sık sık orada pusuda bekler. Enstrümanın gerçek karizmasını döktürmesi gerektiği an ise, notaları bir baltayla kırılan cam kadar sesli ve ısırıcı olabilir. Piyanist bu albümde, basçı Michael Bisio ve davulcu Newman Taylor Baker tarafından destekleniyor. Her biri, albümün genel olarak kasvetli havasını vurgulayan kendilerine özgü spot ışıklarına haiz. 

Matthew Shipp Trio "The Unidentifiable"
Matthew Shipp Trio “The Unidentifiable”

Irreversible Entanglements “Who Sent You?” (International Anthem)

Moor Mother’ın önderliğini yaptığı beşli Irreversible Entanglements özgür caz kulvarında bu ikinci albümüyle kendinden söz ettirmeye devam ederek ilk albümlerinde başlattıkları evrimi sürdürüyorlar. Öncelikle stüdyoda kaydedilen bu değerli çalışma daha sonra grubun konserlerinde kaydedilen bonus özellikli parçaların evrimini tamamlamaya imkan sağlamış. Albüm beş eserden oluşuyor, ilk albümlerindeki gibi aynı ateşli yoğunluğa sahip ince elektronik gürültü çizgileri ve sürekli enerjiyi artıran bir yapım. Evde izole kalınan bir süreç içerisinde, yazın en sıcak günlerinde, aşırı ısınmış bir daireden çıkan haykırışlar gibi protest bir yapım var karşımızda ama neşe de hiç ihmal edilmemiş, zira bu müzik heyecan verici bir şekilde canlı ve her notada müzisyenlerin çok eğlendiği açık.

Irreversible Entanglements “Who Sent You?”

Ambrose Akinmusire !On The Tender Spot Of Every Calloused Moment! (Blue Note)

Christian Scott aTunde Adjuah ile aynı yıl albüm çıkartan Ambrose Akinmusire’nin bu listeye girmemesi imkansız benim için. Bu bir blues albümü, üzerinde hiçbir yerde bulunabilecek klişe bir melodi veya akor düzenlemesi yok. Albüm adeta üzüntü tünelinden geçip huzura doğru yolculuk eden bir ruhun gün sonu canlanmasına, neşe ve sebat uyandırma özelliklerine sahip. Akinmusire’ın trompet stili, keskinliği ve kırılganlığı ile şaşırtıcı derecede insan sesini temsil ediyor. Uzun süredir grup arkadaşları, sohbete kendi eşit derecede kişisel düşüncelerini eklerken, onun dilini mükemmel bir şekilde konuşuyorlar. Enstrümanlar -trompet, piyano, dik bas ve davul- olabildiğince geleneksel olsa da, bu müzikte geçmiş zamandan hiçbir şey yok. Kesinlikle 2020’nin ses skalası var karşımızda.

Ambrose Akinmusire !On The Tender Spot Of Every Calloused Moment! 

Immanuel Wilkins “Omega” (Blue Note)

23 yaşındaki alto saksafoncu Immanuel Wilkins, ilk çıkışında zarafetle hareket eden 10 besteden oluşan bir süitle kendini duyurdu. Yapımcılığını Jason Moran’ın üstlendiği “Omega”, özellikle ABD’nin ırksal hastalıklarını düşünerek bestelenmiş melodilerle, telepatik bir sinerjiyle süzülüyor ve genişliyor. Bu, canlı, güncel bir salınım hissi yaratıyor. “Omega” siyah deneyiminin hem çirkinliğinin hem de güzelliğinin özellikle ikna edici ve güçlü bir sunumunu sağlıyor. Irkçılıkla ilgili ciddi bir meselesi var. “Olega” duyulmayı ve anlaşılmayı talep eden, en yüksek kalibreli müzisyenler tarafından icra edilen güçlü ve zamanında bir müzik albümü. “Omega”, inanılmaz derecede yüksek bir seviyede çalan ve kaçınılmaz olarak dinleyiciyi parçadan parçaya taşıyan bir dörtlü tarafından sunulan güçlü, duygusal olarak yüklü bir albüm.

Immanuel Wilkins “Omega” 

Jyoti “Mama, You Can Bet!” (Eone Music / Someothaship)

Vokalist, prodüktör ve multi enstrümantalist Georgia Anne Muldrow, Jyoti adı altında yaptığı müziği caz olarak tanımlıyor. Siyah Amerikan geleneğinde doğaçlama müzisyen olmanın ne anlama geldiğiyle ilgili tartışmayı yeniden başlatıyor. Hip-hop prodüksiyonun alet çantasından çekerken, kendi canlı enstrümanlarını sonsuz ses tonları ile birbirine dikerken, cazın akustik, blues gibi seslerinden feyz alıyor. Sonuç, henüz tanışmadığımız bir geçmişten gelen bir mesaj. Söz konusu üçüncü albümü sarsıcı, ağır tını, ahenksiz ve tamamen kendi özgün ritimleriyle oluşmuş organik içeriğe sahip. Sıra dışı ve anlaşılmaz olduğu kadar eklektik ve canlı olan “Mama, You Can Bet’!” aynı anda Muldrow’un en iyi albümlerinden biri ve giriş için birkaç kolay yol sunan bir albüm. Burada pek çok şey oluyor – tuhaf zaman işaretleri, yoğun ses kolajları, sürekli değişen bir yaklaşım – bunların hepsi sonsuz bir şekilde uyarıcı. Bundan da öte, Muldrow’un bilim kurgu salonu müziği ve neşeli jazz funk yaratma konusundaki zikzaklı yolu sonsuz derecede eğlenceli.

“Mama, You Can Bet!” esasen enstrümantal iken, baştan sona yoğun arka vokallerin (hepsi Muldrow’un) varlığının dışında, mikrofonun önüne geri adım attığı anlar, onun sonsuza dek keyifli psikolojisi için biraz daha fazla bağlam sunuyor. Söz konusu albümde radikal bir hayal gücü ve Muldrow’un hayatındaki Alice Coltrane ve Byars gibi figürlerin yanı sıra saksafoncu Eddie Harris ile performans sergileyen babası Ronald Muldrow’un etkisi oldukça hissedilir durumda. Cazın onlarca yıllık bir nişten neyse ki akademik bir arayış olarak çıktığı bir dönemde, Muldrow, bir sanatçının özgürlüğünü tam olarak benimsediğinde ne kadar yaratıcı ve heyecan verici olabileceğini müzikseverlere hatırlattı.

Jyoti “Mama, You Can Bet!” 

Asher Gamedze “Dialectic Soul” (On The Corner)

Baterist Asher Gamedze’nin Dialectic Soul albümü son on yılın en önemli çalışmalarından biri ve Güney Afrika caz tarihinde önemli bir ayak izi olmayı vaat ediyor. Bu kayıt aracılığıyla, hem kıtada hem de diasporada pan-Afrika mücadelesinin, sömürgeciliğe, kapitalizme ve köleliğe karşı direnişin seceresine sanatçının gözüyle bir bakış atıyoruz. Aslen Johannesburg’lu olan Gamedze, hem yerel hem de yurt dışındaki çok yönlü sanatçılarla çalan bir yan kol müzisyen. Gamedze, müzikal yeteneklerine ek olarak, Cape Town Üniversitesi’nden Afrika Çalışmaları alanında yüksek lisans derecesine sahip bir entelektüel ve akademisyen.

Yüksek lisans tezi “Dışarıda: Güney Afrika cazının kozmolojik bağlamlarına ilişkin bir araştırma” başlığını taşıyor ve geçtiğimiz yüzyılda Güney Afrika cazının yörüngesini belirleyen felsefî ve ruhanî pratiklerin izini sürüyor. Aynı zamanda, Güney Afrika cazını Afrika maneviyatının kozmolojisine ve Kara Radikal Geleneğin entelektüel uygulamalarına dayanan bir sanat formu olduğunun altını çiziyor. Söz konusu albüm, sadece Güney Afrika cazının müzikal yörüngesinde çığır açan bir çalışma yapısı değil, aynı zamanda piyanist Cecil Taylor’ın ton kümelerinden çoklu ritimlerine uzanan cazdaki avangardın hiç dinlenmeyen ruhunun da bir kanıtı. Ruh diyalektiktir ve hareket zorunludur, işte, bu albümle bu meseleye doğru devam ediyoruz.

Asher Gamedze “Dialectic Soul”

Exploding Star Orchestra “Dimensional Stardust” (International Anthem / Nonesuch Records)

“Dimensional Stardust” Rob Mazurek’in Béla Bartók’tan Morton Feldman’a, Gil Evans, Sun Ra, Pedro Santos, Bill Dixon ve The Art Ensemble of Chicago gibi senfonik etkilerini hatırlatıyor. Açık doğaçlama pasajları üzerinden sıkı bir topluluk orkestrasyonuna odaklanmayı tercih eden Amerikalı besteci ve görsel sanatçı Rob Mazurek, patlayıcı doğaçlamacılardan oluşan bir orkestrayı melodik minimalizmde güzelce, ölçülü ve zarif bir grup egzersizine dönüştürüyor. Söz konusu albümdeki müziğin cazibesi, dinleyicinin duygusal, fiziksel ve/veya beyin duygularını harekete geçirme konusundaki büyüleyici kalitesidir.

Mazurek ve ekibi uçuşan flütler ve piyanolar, eserlerin son dakikası yerini elektronik bir parıltı ve mekanik konuşmaya bırakana kadar oldukça dünyevî bir ambiyans yaratıyor. Öteki dünyaya ait galaksiler arası bir ses ortamı ortaya çıkartılmış durumda. Ancak Mazurek ve Exploiding Star Orchestra, Dimensional Stardust’da daha temel bir ses yelpazesi sunuyor. Mazurek ve yetenekli orkestra üyeleri tarafından çalınan on eser boyunca, belirgin ve rafine bir profesyonellik seviyesi duyuluyor. Eşlik eden eklektik tablolarıyla eşleştirilen Mazurek’in “Dimentional Stardust” üzerine çalışması, elbette zanaatkarlığının avangart ustalığını da bizlere gösteriyor.

Exploding Star Orchestra “Dimensional Stardust”

Josh Johnson “Freedom Exercise” (Northern Sky Records)

Chicagolu Josh Johnson en yakın üç arkadaşıyla birlikte “müzikal olarak her şeyi yiyen” olarak tanımladığı ilk albümü Freedom Exercise oldukça dikkat çekti. Caz, post-rock ve elektronik müzik kesinlikle bu albümün ilham kaynağı ancak hiç biri bir diğerinin önüne geçmiyor. Zaman zaman distorsiyon, gecikme ve yankı ile yumuşatılan iç içe geçmiş farklı melodilerin katmanları üzerine inşa edilen albüm Johnson’ın asimetrik ama yine de davetkâr kompozisyonları, onun duyarlılığını ve tutuculuğunu öne çıkarıyor. Kesintisiz bir şekilde serpiştirilmiş synth, beklenmedik bir boyut katarak hızlıca sadede geliyor; çoğu beş dakikanın altında olan 10 eser organik, açık ve iddiasız bir şekilde dinleyenlere sunulmuş. Bazı durumlarda şaşırtıcı ve karmaşık bir hale bürünse bile, proje sonuçta olabildiğince davetkâr.

Josh Johnson “Freedom Exercise

Jasper Hoiby “Planet B” (Edition Records)

15 yıllık fenomen Phronesis’in “uzun süre ara vereceğini” duyurduğunda hayal kırıklığına uğradıysanız, Jasper Høiby’nin en son üçlü projesi “Planet B” belki de bu hüsranı mutluluğa çevirecek.  Phronesis’in bir üyesi olarak Jasper Høiby, piyano üçlüsünün modern sahnede yeniden tanımlanmasında etkili oldu. Ancak basçının cazın nerede olduğu ve nereye gidebileceği konusundaki vizyonu, piyanist Ivo Neame ve davulcu Anton Eger ile yaptığı üçlü çalışmayla sınırlı değil. 2020 ikinci solo albümü ile Høiby’nin nüanslı sesi daha da net şekilde ortaya çıkıyor. Müziğe olan folklorik yaklaşımı, kısa ve öz aralarla anlatılan destansı bir yolculuk gibi hissediliyor. Söz konusu albüm dörtlü bir serinin halkası. Hepsi dört küresel konuya odaklanacak; İnsanlık, İklim Değişikliği, Yapay Zeka ve Parasal Reform. İlk albümün proje başlığı olan “Planet B”, derin, anımsatıcı, düşündürücü ses örneklerinin, döngülerin, son derece sezgisel ve yaratıcı bir yansıması.

“Planet B”, bugün bir insan olarak kim olduğumuz, bu dünyayla ve birbirimizle ilişkimizde nasıl var olduğumuz ve buradan nereye gitmek istediğimiz hakkında bir sohbet. Şahsen albümü oldukça beğendim. Bu tarz cazı beğenip beğenmemeniz muhtemelen müziğinizi temiz bir şekilde mi tercih ettiğinize, yoksa burada olduğu gibi, Høiby’nin sıvı kompozisyonlarında süzülen dilsel anlamın nazikçe tıngırdayan buz küplerinin üzerine mi döküldüğüne bağlı olacak. Şüphesiz, Covid izolasyonu, bu garip dönemde hepimizin kendimizi daha büyük veya daha küçük bir şekilde kim olduğumuzu ve nerede durduğumuzu yeniden inceleme imkanı yarattı. Büyük Sorular üzerine düşünmek için daha iyi bir zaman, mekan ve albüm olmamıştı. Birçok yönden “Planet B” bunun için mükemmel bir film müziği.

Jasper Hoiby “Planet B” 

Analog Players Society “Tilted” (Ropeadope Records)

Benim için 2020’de keşfettiğim en keyifli oluşumlardan biri Analog Players Society. 2020 yılının dönüm noktası niteliğinde bir değişim yılı olduğu sır değil. “Tilted” müziğinin hem kargaşaya yandan bir bakış, hem de Brooklyn merkezli Analog Players Society (APS) topluluğu için bir yeniden doğuş oluşturduğu aşikâr. “Tilted” iki bölümlük bir dizinin ilk albümü tenor saksafoncu Donny McCaslin, piyanist Orrin Evans, basçı Dezron Douglas ve davulcu Eric McPherson’dan oluşan bir güç dörtlüsü. Yapımcılar Amon Drum ve Ben Rubin, Monk’un “Epistrophy” si ve Jobim’in “One Note Samba” adlı iki standardını canlı, doğaçlama olarak ele almak için epey emek vermişler. Böylesi efsanevi bestecilerin eserlerini yeniden yorumlayabilmek bile başlı başına bir meydan okuma. “Tilted” Ekim ayında “Soundtrack For A Nonexisting Film” (Varolmayan Bir Film için Film Müziği -Ropeadope Records, 2020) ile ikinci halkası geldi. Aslına bakarsanız bu maddede her iki albümde olabilir. Ancak şimdilik, sahip olduğumuz şey, ciddi bir şekilde başını sallamaya değer bir temele dayanan gerginlik ve oyunculuğu dengeleyen spontane ve keşifsel bir seans.

Analog Players Society “Tilted”

Tigran Hamasayan “The Call Within” (Warners/Nonesuch)

Hamasyan, doğduğu ülke Ermenistan’ın zenginliğinden yararlanıyor, ancak bunu yaparken, melodileri daha geniş bir tuvale serpiyor. Hamasyan ve yoldaşları her fırsatta enerjik performanslar sergiliyor ve bunu yaparken bizi pandeminin neden olduğu tembelliğin derinliklerinden sarsıyorlar. 33 yaşındaki Tigran Hamasyan (klavyeler, piyano, vokaller), Evan Marien (elektro bas), Arthur Hnatek (davul) ve konuklar Tosin Abasi (gitar), Areni Agbabian (vokal) ve Artyom Manukyan (çello) bu yıl (pandemi döneminde)  karşımıza merakla beklenen dördüncü albümüyle çıktı. Tigran’ın müziği, isteyebileceğiniz kadar tarza meydan okuyan ve farklı sesi anında tanınabilir olmasına rağmen onu tanıdık blues/bebop caz geleneğinden “başka” olarak anında belirginleştirip farkındalık yaratıyor. Tigran’ın karmaşık ritmik kalıpları ve alışılmadık zaman imzaları, kökeni progressive-metal ile Ermeni halk, caz ve dans müziğinden gelen, albümlerinde neşe ve hayranlık uyandırıyor. Bu imzasını aynen bu albümünde de sürdürüyor.

Tigran Hamasayan “The Call Within” 

Nubya Garcia “Source” (Concord Jazz)

Londra doğumlu saksafoncu Nubya Garcia nihayet ilk albümü “Source”u bu yıl bizlere sundu. Bazen saksafoncular caz dünyasının rock yıldızları gibi görünürler. Bu dokuz güçlü ses sentezinden oluşan derin ve orijinal koleksiyon, onun çalışma dörtlüsünün ve seçilen parçalardaki misafirlerin eşliğinde bireysel ve kolektif güce odaklanıyor. Spiritüel cazı soul müzik ve pürüzsüz funk ile karıştırmaya olan tutkusu son derece zahmetsiz olarak bize aktarılıyor. Nubya Garcia, Coltrane, Rollins ve Shorter’a olan hayranlığını gizlemiyor. Bununla birlikte, bu etkileri ve daha fazlasını, tamamen kendisine ait, birbiriyle çelişmeyen ses katmanları oluşturmak için kullanıyor. Caz geleneğinin yeni trendleri ve akımlarını keşfetmek modern ve eklektik seslerle çalıştığı yer bu albümün yüreğinde yer alıyor.

Nubya Garcia “Source” 

Rudresh Mahanthappa “Hero Trio” (Whirlwind Recordings)

Alto saksafoncu Rudresh Mahanthappa, 2015 albümü Bird Calls’un (ACT) akıllı bir devamı olan “Hero Trio”da (Whirlwind) Charlie Parker arşivini irdelemeye devam ediyor. Mahanthappa bu kez, Parker’ın malzemesini kendi besteleri için başlangıç noktası olarak kullanmak yerine dmekanik ve tınısal olarak aha iyi nasıl çalıştıklarını görmek için albümün üç Bird melodisini özlerine indirgiyor. Parker’ın parlak kromatizmini koruyan, ancak ritmik aksanları yumuşatan ve baş döndürücü doğaçlamalarında beklenmedik süslemeler ekleyen bir albüm var karşımızda. Alto saksafoncu Rudresh Mahanthappa ve Hero Trio, ruh halini, temposunu ve tarzını esrarengiz bir kolaylıkla değiştirerek, Parker’ın yol üzerindeki biçimlendirici etkilerini gözden geçiriyor. Princeton’da caz akademisyeni olan Mahanthappa, genellikle orijinal çalışmasında caz geleneği anlayışına gönderme yapıyor. Buna karşılık, ABD’de yetişen saksafoncunun 15. albümü, diğer müzisyenlerin çalışmalarına canlı ve orijinal bir dokunuş katıyor.

Rudresh Mahanthappa “Hero Trio” 

Aaron Parks “Little Big II: Dreams of a Mechanical Man” (Ropeadope)

Aaron Parks’ın “Little Big II: Dreams of a Mechanical Man” albümü, adını edebiyat boyunca var olan sayısız robotik karakterden değil, filozof George Gurdjieff’nin öğretilerinden alıyor. İnsanlığın hipnotik bir “uyanık uyku” durumunda yaşadığına inanan George Gurdjieff, insanlığı gerçek bir makineyi tartışmaktan ziyade otomatik rolde görse de, temel kavramların aynı kaldığına inanılıyor. Albümün müzik tarzının kodlanmış sınırlarını takip etmeme seçiminde de bireysellik ortaya çıkıyor. “Little Big II: Dreams of a Mechanical Man” albümü görünüşte doğaçlama ve kişiselleştirilmiş olsa da, aynı zamanda büyük ölçüde birleşik bir bütün olarak grubun hareketini daha da ileriye taşıyor. Albüm duygu ve akıl arasındaki karşılıklı etkileşime yeni bir bakış ve insanlığın bu ikisini hassas bir şekilde dengelemesi gerektiğini hatırlatıyor. Her zaman bir karşılama mesajı olarak, insanların fiziksel, sosyal ve duygusal olarak giderek daha uzaklaştığı bir çağda yeni keşfedilen bir ilişki kazandığının altı çiziliyor.

2018’de Aaron Parks, on yıl önce geliştirdiği bazı ileri görüşlü fikirler başlattı ve neredeyse bir buçuk yıl sonra, yeni keşfedilen ivmeyi bir başka geniş albümle sürdürüyor. “Little Big II: Dreams of a Mechanical Man”, gitarist Greg Tuohey, basçı David “DJ” Ginyard ve davulcu Tommy’den oluşan ekibin cesur Little Big’in nispeten hızlı bir devamı. Grup birkaç yıldır birlikte seyircilerin önünde çalıyor ve bu daha az düşünmek ve içgüdülere daha fazla güvenmek anlamına geliyor. Bu ayrım, grubun Parks’ın bestelerine öncekinden biraz daha az tahmin edilebilirlik ile daha fazlasını getirmesini sağlayan en önemli unsur.

Aaron Parks “Little Big II: Dreams of a Mechanical Man”

Yılın En İyi Dünya Müziği Albümleri

2020 dünyasında, her ölçekte yüz yüze seyahatler ve toplantılar artık varoluşsal risklerle birlikte geliyor. Her zamankinden daha fazla, mümkün olduğunca çok güvenli bir şekilde bağlantı kurmaya çalıştığımız için yeni keşiflerin bol olduğu sanal dünyaya daldık.

Ancak müzik her zaman bağlantıyı kolaylaştırdı. Üretim ve performans bilgisi kişiden kişiye daha bir dikkatli ve hızlı aktarıldı. Yaratıcı zihinlerin ve bedenlerin buluşmalarından yeni sesler ortaya çıktı. Tanıdık olmayanları egzotikleştirme, kültürel ve dilsel farklılıklara dayalı engeller inşa etme ve güçlendirme eğilimi var Dünya Müziği tarzında. 

Bu yılın En İyi Dünya Müziği listesindeki albümler belirli geleneklere ve tarzlara bağlı albümler olarak bu listede hakkıyla yer alıyor. Her biri, tamamen benzersiz, soyut yer ve tarih anlayışlarından ırak, yerel olarak, ulusal sınırların ötesinde ve hatta farklı türler arasında yaratıcı yakınlık ve düşünceli işbirliğinden kaynaklanıyor. Bu çalışmalar özellikle bize hepimizin aynı küresel sistemin parçası olduğumuzu hatırlatıyor.

01 Lina and Raül Refree “Lina Raül Refree” (Glitterbeat)
02 Evritiki Zygia “Ormenion” (Teranga Beat)
03 Onipa “We No Be Machine” (Strut)
04 Groupe RTD “The Dancing Devils of Djibouti” (Ostinato)
05 Tony Allen and Hugh Masekela “Rejoice!” (World Circuit)
06 Kronos Quartet “Long Time Passing: Kronos Quartet Friends Celebrate Pete Seeger” (Smithsonian Folkways Recordings)
07 Ammar 808 “Global Control / Invisible Invasion” (Glitterbeat) 
08 Afel Bocoum “Lindé” (World Circuit)
09 Mahsa Vahdat “Enlighten the Night” (Kirkelig Kulturverksted)
10 Bab L’ Bluz “Nayda!” (Real World)
11 Damir Imamović “Singer of Tales” (Wrasse)
12 Wu Fei Abigail Washburn “Wu Fei Abigail Washburn” (Smithsonian Folkways Recordings)
13 Džambo Aguševi Orchestra “Brasses for the Masses” (Asphalt Tango)
14 Tamikrest “Tamotaït” (Glitterbeat)
15 Aynur “Hedûr/Solace of Time” (The Orchard/Dreyer Gaido)
16 Lakou Mizik “HaitiaNola” (Cumbancha)
17 Asmâa Hamzaoui Bnat Timbouktou “Oulad Lghaba” (Ajabu!)
18 Keleketla! “Keleketla!” (Ahead of Our Time)
19 COCANHA “Puput” (Pagans)
20 KHUSUGTUN “Jangar” (Buda)

Yazının orijinal, 14 Aralık 2020 tarihinde Cazkolik sitesinde yayınlandı.

1 COMMENT

Comments are closed.